Na krancu przedwiecznych ziem, w krainie pelnej magii i mroku, narodzila sie legenda czarodzieja, ktorego imie wprawialo w drzenie serca nawet najbardziej zawzietych wrogow. Jego imie to Tiamat - potezny, olsniewajaco przystojny mag, ktorego czary zblizaly sie do granic mozliwosci zrozumienia przez zwyklych smiertelnikow. Noc spowijala swiat swoim aksamitnym plaszczem, gdy Tiamat rozpoczal kolejna przygode. Stajac na progu swojej tajemniczej wiezy, w ktorej mieszkal samotnie posrod ksiag i mikstur, zapatrzyl sie na gwiazdziste niebo. Wiedzial, ze jego przeznaczenie to cos wiecej niz udzielanie schronienia przemierzajacej doliny podroznikom czy tworzenie z pozoru nieskonczonych czarow. "Wolanie przygody znowu mnie wzywa," - pomyslal Tiamat. Czul, ze gdzies tam, w odleglych zakatkach swiata, czeka na niego wyzwanie, ktore przetestuje nie tylko jego umiejetnosci maga, ale takze jego wewnetrzna sile i odwage. Przeczucie podpowiadalo mu, ze tym razem stawi czola czemus, co zmieni bieg historii. Zwinal zaklecia w pergamin i wsunal je do skorzanej torby, przytwierdzonej do pasa. Wyjal z niej lsniacy, inkrustowany kamieniami sztab. Sztab byl przedluzeniem jego woli, narzedziem, dzieki ktoremu mogl rzucac czary mogace rozdzierac niebosklon i zaprowadzac porzadek tam, gdzie panowal chaos. Otarl sie o znacznik na mapie, ktory wskazywal tajemnicze ruiny, slynace z niebezpieczenstw oraz legendarnego artefaktu ukrytego w ich glebi - Oka Szeptu, artefaktu mogacego nadac jego czarom mocy zdolnej przemienic rzeczywistosc w marzenie... lub koszmar. Jednak zanim wyruszyl w droge, Tiamat zatrzymal sie w lokalnej karczmie, by zebrac informacje. Znal znaczenie wiedzy i ostroznosci. Wsrod gwaru pijanego tlumu jego opanowanie i charyzma wyraznie odznaczaly go na tle innych. Nawet w polmroku, przy blasku migocacych swiec, jego przystojne rysy przyciagaly wzrok zarowno najemnikow, jak i tawernianej damy. Gdy rozmawial z ludzmi, jego oczy sledzily kazdy ruch, kazdy szept, wyciagajac z nich drobinki prawdy, ktore mogly mu pomoc w nadchodzacej podrozy. Z kazda wymieniona historia, z kazdym odebranym ostrzezeniem, Tiamat zblizal sie do odsloniecia kolejnych tajemnic otaczajacego go swiata. Gdy nastala pora, by opuscic bezpieczenstwo karczmy, Tiamat wyprostowal sie w swojej krolewskiej pozie, kiwnal glowa w strone gospodarza i krokiem pelnym pewnosci siebie wykroczyl ku swojemu prawdziwemu powolaniu. W sercu nocy, bijac czola mrokom, kt orych nie zaznaja swiatla dnia, ruszyl, by objac swoje dziedzictwo i zademonstrowac swiatu potege, ukryta w jego imieniu - Tiamat. A wiec, niech przygoda sie zacznie...

Niezwykla prosba rozbrzmiala w rogach karczmy, gdy Tiamat, wslawiony madroscia i potega, podjal zadanie odnalezienia nekromantki, ktora, wedle szeptow przemieszczajacych sie od stolu do stolu, szukala druzyny smialkow gotowych na przygode. Chociaz tajemnicza czarodziejka, wywolujaca na mysl obrazy zaciemnionych nekropolii i skrywajaca w sobie mrok, moglaby byc zagrozeniem dla sumienia niejednego wedrowca, mag o imieniu Tiamat swoich obaw nie mial. Przyblizajac sie do debowego baru, z jego ust poplynely slowa plynace glebokim, acz cieplym glosem: "Dzien dobry, czy slyszeliscie moze, jakas kragla, ze nekromantka poszukuje towarzyszy dla wspolnej wyprawy?" Barman, czlowiek o utwardzonym spojrzeniu i rekach poplamionych winem, przymierzyl sie wzrokiem do Tiamata, nim odpowiedzial: "Kazdego wieczora pojawiaja sie tu roznoracy poszukiwacze przygod, panie. Lecz nekromantka, o ktorej mowisz, owszem, bywala tu niejednokrotnie. Nie jest trudna do rozpoznania, z jej blada skora i ciemnymi szatami, zdobionymi runami nie z tego swiata." Niektorzy z obecnych w karczmie zareagowali na te slowa przesadnym znakiem odpedzajacym zlo, inni krecili glowami i szepczac, wskazywali na zakatek przy kominku, gdzie wedle ich mniemania nekromantka ostatnio siadala, roztaczajac wokol siebie aure ledwo dostrzegalnej mrocznej energii. Tiamat skinal glowa w podziece i zblizyl sie do miejsca wskazanego przez mezczyzn, majac nadzieje, ze chocby czastka wiedzy potwierdzi, iz to wlasnie tam odszuka nekromantke, ktorej poszukiwal. Pozostawal czujny, lecz opanowany, swiadom ze zarowno jego moc, jak i nieprzecietny wyglad, moga przyciagnac uwage i sprzymierzencow, i wrogow. Z kazdym krokiem, ktory zblizal go do kata obok kominka, zagadka nekromantki stawala sie dla Tiamata coraz bardziej palaca. Co mogla skrywac jej dusza? W jakim celu poszukiwala druzyny do przygody, ktora, bez watpienia, nie obeszlaby sie bez zmagania z mrokami nieludzkimi i niebezpiecznymi przeciwnikami zyjacymi poza swiatlem zycia? Czy potezny czarodziej mial zostac jej towarzyszem, czy moze wszechwidzacym czujnym okiem, ktore przewidzi nieuchronne konsekwencje ich przyszlych dziel?

Stojac w kacie przy kominku, gdzie mrok wspinal sie ku gore niczym powolny waz dymu, Tiamat ujrzal postac owiana tajemnica. Nekromantka siedziala z zadarta glowa, jej oczy zdawaly sie pochlaniac otoczenie, a skupienie, z jakim analizowala stara, pergaminowa ksiege, swiadczylo o glebi jej umyslu. Tiamat zblizyl sie w jej strone z godnoscia wiedziona przez swoje przeznaczenie. Podszedl do stolu, przy ktorym siedziala kobieta, zachowujac odpowiedni dystans, aby okazac szacunek nie tylko jej umiejetnosciom, ale i mistycznemu powabowi, ktory ja otaczal. Jego glos zabrzmial cicho, lecz pewnie w zatloczonej karczmie, unoszac sie ponad szmer rozmow i okazjonalny rechot. "Dobry wieczor Pani," rozpoczal, dajac jej chwile, aby podniosla wzrok i przystosowala sie do jego obecnosci. "Slyszalem, ze szukasz kompanow do niebezpiecznej wyprawy. Jestem Tiamat, czarodziej, ktorego imie byc moze slyszalas. Posiadam umiejetnosci, ktore moga okazac sie przydatne w trakcie takich przedsiewziec, a ciekawosc sklonila mnie, aby zlozyc oferte moich uslug." W jego glosie brzmiala iskra czegos wiecej niz pewnosci - to bylo przeznaczenie polaczone z subtelnym wyczuciem, ze ich sciezki moglyby byc przeplatane w najblizszej przyszlosci. Tiamat wiedzial, ze w swiecie przygody i magii, wybor towarzyszy jest rownie wazny, jak magia tkwiaca w koncowkach jego palcow. Nekromantka zamknela ksiege z lagodnym, lecz zdecydowanym ruchem, myslacym o ta wyladowujacym sie gestem, rozstepujacym nieznacznie powietrze. Jej spojrzenie, pelne niezglebionej tajemnicy, spotkalo sie z wynioslym nastawieniem maga. Studiujac go na chwile, jakby w milczeniu rozwazala jego propozycje, przygotowujac sie do odpowiedzi, ktora mogla zawazyc na losach obu postaci tej opowiesci.

Podczas gdy atmosfera zageszczala sie od niewypowiedzianych mysli i niemal namacalnego napiecia miedzy magiem a nekromantka, Tiamat pozwolil zrenicom swej niezwyklej osoby okazac braterstwo dusz oddanych magii. Na jego pelnych tajemniczych obietnic ustach zarysowal sie usmiech - nie taki trywialny, jakiego mogliby oczekiwac mniej wyrafinowani smiertelnicy, lecz subtelny, ukazujacy szacunek i ciekawosc wzgledem nekromantki, wyrozniony intelektualna smuga uwagi. Ten gest, przemyslany i taktowny, nie narzucal swojej woli ani tez nie wyrazal nadmiernej familiarnosci. Byl prostym i eleganckim wyrazem jego gotowosci do poznania i mozliwego polaczenia sil. Usmiech, ktory zdawal sie mowic: "Wierze w potege i tajemnice, jakie mozemy razem odkryc. Niech nasza wspolna podroz przyniesie odpowiedzi, ktorych nikt inny nie moglby znalezc." W migoczacym swietle plomieni kominka, usmiech Tiamata tylko na chwile rozswietlil pomrok karczmy, niemalze przemycajac promien nadziei do miejsca, gdzie smierc i zniszczenie byly tak czesto towarzyszami rozmow. Nekromantka, obserwujac jego postawe, rowniez pozwolila sobie na niewielki uswiet chwile gest - podejrzenie usmiechu przemknelo przez jej blada twarz, sugerujac, iz jego slowa i obecnosc nie sa dla niej obojetne. W ten prosty, niemal banalnie ludzki sposob, dwojka wyznawcow dawnych mocy nawiazala bezslowny dialog, ktory byc moze stanowil poczatek czegos znacznie wiekszego niz suma ich indywidualnych dzialan. Z wiezow nieznanych rozmow i niewypowiedzianych planow, zaczela kielkowac obietnica wspolnej przygody.

Tiamat, usmiechajac sie, z czcia odpowiadana ciekawoscia, zdecydowal, ze nadszedl czas, aby poznac imie tajemniczej nekromantki, z ktora byc moze polacza go sciezki przygody. "Slowo polaczylo nas w tej chwili," rzekl lagodnie, z szacunkiem ukrywajacym ciezar jego mocy. "Imie ma w sobie magie i sile, definiuje nas w oczach swiata i przeznaczenia. Pozwol, ze i ja poznajac twe imie, umocnie to nasze niewidzialne wiezy. Jak mi wolno sie do ciebie zwracac?" Pod slowami Tiamata krylo sie przyznanie, ze poznanie jej imienia to nie tylko formalnosc, ale pierwszy krok na wyboistej drodze zawierania sojuszy w niepewnym swiecie. To prosba o zaufanie i zgoda na podzielenie sie fragmentem wlasnej esencji, nierozerwalnie zwiazanym z potega, jaka kazde prawdziwe imie zawiera w sobie.

Po chwili rozwazania, w ktorej w oczach nekromantki malowala sie odmierzona dawka ostroznosci, postanowila odpowiedziec na pytanie Tiamata. Jej glos wydobyl sie miekkie jak aksamit, lecz utrzymany w rownie chlodnej tonacji, co przewijajacy sie wokol nia powiew smierci. "Jestem Syrana," przedstawila sie, a samo wymowienie jej imienia sprawilo, ze powietrze wokol nich zdawalo sie gestniec od niewidzialnej mocy. "A co do moich dzialan," kontynuowala, obdarowujac Tiamata spojrzeniem, ktore choc przepelnione byly glebia, nie zdradzalo wszystkich tajemnic, jakie skrywala. "Przyszedlem tu w poszukiwaniu wiedzy ukrytej w ludzkich opowiesciach, lokalnych legendach. Kazde slowo moze byc kluczem, kazda historia potrafi na nowo odkryc zaginione zaklecia, znalezc droge do artefaktow o dawno zapomnianej mocy." Syrana zatopila swoje palce w ciemnych szatach, przesuwajac je miedzy cienkimi, zapisanymi runami strzepami tkaniny. Wzrok jej przenikliwy, a z niej bijaca energia wskazywala, ze nie byla zwyczajna towarzyszka. Przed Tiamatem stala kobieta, ktora dorownywala mu w mocy i mistycznym prestizu, choc jej sfery magii tkwily gleboko w ziemi, skrywajac tajemnice zmarlych. Tiamat pojal, ze to spotkanie bylo nie tylko preludium do ewentualnej wspolnej podrozy, ale zglebianiem sie w potencjal, jaki mogly przybrac ich wspolne czyny. Z nekromantka, tak jak on, szukana przez wiedze i pragnieniem nie tylko mocy, ale i zrozumienia, stal przed szansa, aby rozpoczac epopeje, ktorej echa przetrwalyby w legendach.

Tiamat, w pelni swiadomosc konsekwencji i potencjalnych korzysci wynikajacych z posiadania artefaktu o mocy, jaka posiadal Przeksztalcacz Kosci, roztoczyl przed Syrana swoja wizje. Ustepujac, by nekromantka mogla zastanowic sie nad jego slowami, zgromadzil w sobie powage tej decyzyjnej chwili. "Slyszalem o czynach paladynki Mearii, ktora pokonala poteznego licha Bragora," rozpoczal, dajac ton konwersacji spowity tajemnicza waznoscia. "Podobno teraz w jej rekach znajduje sie Przeksztalcacz Kosci, artefakt o glebokiej i poteznej magii. To narzedzie, ktore w rekach nekromantki takiej jak Ty, Syrano, mogloby jeszcze bardziej rozbudzic moc, ktora drzemie w przepastnych otchlaniach twych umiejetnosci." Spojrzal w jej ciemne oczy, poszukujac znaku zrozumienia: "Wspolpraca nasza moze byc klucz na drodze do wielkosci. Sama paladynka, choc szczytna w swoich zalozeniach, moze nie dostrzegac pelnej skali potencjalnych zastosowan tego artefaktu. A przepisywanie takiej sily na zawsze stronie swiatlosci moze nie byc madra." Ku swemu zakonczeniu Tiamat dodal, juz delikatniej, prawie szeptem: "Wydaje mi sie, ze mozemy zarowno bezpiecznie odzyskac Przeksztalcacz Kosci, jak i zabezpieczyc jego moc przed niewlasciwym wykorzystaniem. Czy dasz sie przekonac, by razem podjac to ryzyko? Czy dolaczysz do mnie, wzmacniajac nasza druzyne swoimi umiejetnosciami, by odnalezc paladynke i odzyskac co, co powinno nalezec do ciebie?" Syrana, wsluchujac sie w te slowa, stanela przed wyborem. Magia w jej zylach bila rownie mocnym rytmem jak kwintesencja zycia, jaka kochal i pielegnowal Tiamat. Teraz stali twarza w twarz z decyzja, ktora mogla wplynac na rownowage sil zarowno w ich wewnetrznych swiatach, jak i w zewnetrznej rzeczywistosci, w ktorej wyryty byl ich los. Czy powolanie do mocy i wiedzy wyzwoliloby ich od smiertelnych ograniczen, czy tez przypieczetowalo ich droge przeznaczenia mrokiem, ktorego nie mozna uniknac?